Zeker, Wim. Ik heb de zelfspot wat steviger aangezet, maar wel zo dat het nog steeds vriendelijk en herkenbaar blijft.
🚂 Hoe komt een prettig gestoord Schuurmannetje de dag door?
Die vraag stelde ik mezelf laatst. En omdat ik op dat moment kennelijk écht niets beters te doen had, ben ik er maar eens uitgebreid voor gaan zitten.
Het standaardantwoord is natuurlijk: slapen, eten, wassen en ademhalen. Zodra je met één van die vier stopt, is de kans namelijk groot dat je gaat hemelen. Alhoewel… een keertje wassen overslaan moet als gepensioneerd zelfstandig ondernemer toch wel kunnen. Niemand die meer met ontslag dreigt en de pensioenbaas betaalt gewoon door. 😉
Maar goed, genoeg onzin. Zo ziet de dienstregeling van dit Schuurmannetje er ongeveer uit.
🚦 Opstarten volgens dienstregeling
- 🛌 Uitslapen.. Een wekker gebruik ik zelden. Alleen als het echt niet anders kan of wanneer iemand ten onrechte denkt dat gepensioneerden ’s morgens vroeg beschikbaar zijn.
- 🚻 Het kleinste kamertje opzoeken.. De thee van gisteren moet tenslotte ook weer ergens naartoe. De natuur regelt meer dan je denkt.
- 🫖 Thee, medicijnen en een bakje yoghurt.. Gezond doen schijnt goed voor je te zijn. Daarom doe ik dat meteen maar, dan ben ik er voor de rest van de dag vanaf.
- 📺 Kijken naar het oude nieuws.. Ik heb nooit begrepen waarom ze het nog steeds nieuws noemen. Tegen de tijd dat ik kijk, heeft half Nederland het al gezien en de andere helft er al ruzie over gemaakt.
- ☕ Koffie.. De lekkerste én meest legale drug die er bestaat. Zonder recept verkrijgbaar en voorlopig nog niet verboden door de pensioenbaas.
- 🚿 Badderen.. De nog aanwezige tandjes poetsen, douchen en schone kleren aantrekken. Je weet tenslotte nooit wie je tegenkomt. Meestal is dat alleen mijn eigen spiegelbeeld, maar ook dat verdient enige voorbereiding.
- 💻 De pc aan. Eerst de e-mail lezen. Daarna de berichten beantwoorden die écht een antwoord verdienen. De rest laat ik nog even sudderen. Soms lost een probleem zich vanzelf op, vooral als je lang genoeg niets doet.
- ✍️ Schrijven… nou ja, zo noem ik het maar. Meestal tik ik wat losse zinnen en verdwaalde trefwoorden in Word. Ene Bill Gates en zijn slimme hulpmiddelen proberen daar vervolgens iets leesbaars van te maken. Dat is maar goed ook, want mijn dikke vingers hanteren een geheel eigen toetsenbordtechniek. Ik houd het op een genetische afwijking; dat klinkt een stuk indrukwekkender dan veel tikfouten.
En daarmee zijn de opstartwerkzaamheden afgerond. Het heeft even geduurd, maar dan heb je ook… een aangekleed en enigszins wakker Schuurmannetje.
📅 Mijn persoonlijke haltes van de week
- 🏛️ Maandagmiddag: Historisch Genootschap Crommenie. Oude zaken uitzoeken, want met nieuwe zaken heb ik het al druk genoeg.
- 🎶 Maandagavond: repetitie met het Ontroerend Goed Koor. Ik zing tenor. Of in elk geval iets wat daar volgens mij sterk op lijkt.
- 🏛️ Dinsdagochtend: opnieuw naar het Historisch Genootschap Crommenie. Blijkbaar was het werk van maandagmiddag nog niet af. Een terugkerend probleem.
- 🛍️ Woensdag: officieel een vrije dag. In de praktijk eindigt die meestal op de markt in Wormerveer. Vrije dagen moeten tenslotte ook ergens mee gevuld worden.
- 🗂️ Donderdag: de hele dag Historisch Genootschap Crommenie. Voor iemand die met pensioen is, begin ik verdacht veel op een werkende man te lijken.
- 🛒 Vrijdagochtend: langs de slager, de Dekamarkt en als de voorraad daarom vraagt naar de Stoffen Boys in Assendelft. Een mens moet zijn rondingen tenslotte goed blijven onderhouden.
- 🎲 Zaterdag en zondag: alles wat op mijn pad komt. En omdat ik slecht ben in het negeren van dingen, blijkt dat meestal verrassend veel te zijn.
De inwendige mens
Tussen de middag eet ik steevast twee heerlijk belegde sneetjes Waldkornbrood van de warme bakker. Bruin brood klinkt gezond en met voldoende beleg merk je daar gelukkig nauwelijks iets van.
’s Avonds houden Tiny en ik het meestal bij een degelijke Hollandse pot. Maar nasi, bami, spaghetti of een stapel pannenkoeken van Jan verdwijnen net zo gemakkelijk. Ik ben op culinair gebied bijzonder ruimdenkend, zolang het maar lekker is en ik er niet te lang op hoef te kauwen.
En eerlijk is eerlijk: zonder toetje is de maaltijd eigenlijk niet compleet. Een mens moet zijn vitaminen ergens vandaan halen, en vanillevla begint tenslotte ook met een v.
Na het eten kijken we opnieuw naar het oude nieuws, ruimen samen de tafel af en laat ik de vaatwasser het zware werk doen. Je bent niet voor niets met pensioen: delegeren is een kunst die je jarenlang hebt kunnen oefenen.
Daarna bekijken we vaak een opgenomen programma van BBC One of BBC Two, of iets anders dat de moeite waard is. Het grote voordeel van opnemen is dat je de reclame kunt overslaan én rustig in slaap kunt vallen zonder de afloop te missen. Die weet je de volgende dag namelijk toch niet meer.
En dan…
Als de rust is wedergekeerd, kruip ik meestal weer achter de computer. Daar houd ik me bezig met het controleren en invoeren van gegevens voor één van de vier beeldbanken van het Historisch Genootschap Crommenie.
Dat klinkt indrukwekkender dan het is. In de praktijk zoek ik vooral dingen op die ik eerder zelf ergens heb opgeslagen, maar vervolgens niet meer kan terugvinden. Gelukkig heet dat bij een historisch genootschap geen vergeetachtigheid, maar onderzoek.
Of ik kijk een honkbalwedstrijd uit de Major League Baseball. Dat is een ideale sport: er gebeurt soms minutenlang niets en toch blijft iedereen bloedserieus kijken. Een beetje zoals een vergadering, maar dan met petjes op.
En als dat allemaal niet lukt, is er altijd wel iets anders dat mijn aandacht trekt. Mijn concentratievermogen is uitstekend, zolang er onderweg maar niets interessanters voorbijkomt.
En natuurlijk schrijf ik.
Nou ja… schrijven…
Schrijven, herschrijven, aanpassen, nalezen, nóg een keer nalezen, weer iets veranderen, opnieuw herschrijven en uiteindelijk concluderen dat de eerste versie eigenlijk zo gek nog niet was.
Daarna herstel ik de eerste versie, verander er toch weer iets aan en noem het eindresultaat tevreden de definitieve versie. Tot ik hem de volgende ochtend opnieuw lees.
Zo vliegt een dag voorbij.
En mocht je je afvragen of ik me ooit verveel? Eigenlijk nooit. Er is altijd wel iets te doen. En als er niets te doen is, verzin ik gewoon iets.
Dat is tenslotte het grote voordeel van prettig gestoord zijn: je bent nooit alleen en er is altijd wat te beleven. 😉