Dag 1 – Op weg naar Sauerland: een reis vol verrassingen

Na onze eerdere busreizen, waarbij we het halve land hadden gezien voordat de vakantie überhaupt begon, hadden Tiny en ik eigenlijk gezworen: "Nooit meer!" Dat had vooral te maken met het bekende systeem van overstappen, verzamelen, wachten en nóg eens overstappen. Tegen de tijd dat je eindelijk in de touringcar zat, voelde het alsof je vakantie er alweer op zat.

 Gelukkig kwamen Ria en Klaas met een gouden tip: Bak Reizen. Daar begint de vakantie gewoon thuis. Geen gesleep naar een verzamelpunt, maar een taxi die je netjes van de voordeur ophaalt. Dat klinkt al een stuk beter.

Precies vijf voor negen stond de taxi voor de deur. De chauffeur begroette ons vriendelijk, de koffers verdwenen achterin en daar gingen we. Eerst nog even langs Wormerveer en Krommenie om de laatste passagiers op te pikken. Voor we het wisten zat het taxibusje gezellig vol en reden we richting Bob's Partycentrum in Uitgeest.

Daar kregen we direct twee bagagelabels. De chauffeur vertelde opgewekt dat we onze koffers pas weer op de hotelkamer zouden terugzien. Dat klonk luxe... en dat zou later nog een klein staartje krijgen.

Na koffie met cake en een hartelijk welkomstwoord van onze chauffeur Fuat was het tijd om in te stappen. Om klokslag tien uur zochten 39 enthousiaste vakantiegangers hun plekje in de bus. Fuat vertelde eerlijk dat hij inviel voor een collega die nog verplicht lag uit te rusten. Een chauffeur die uitgerust is, rijdt tenslotte prettiger dan eentje die onderweg in slaap valt.

 Via ongeveer alle snelwegen die Nederland rijk is – A9, A4, A10, A1, A30 en A12 – reden we richting Duitsland. Om de file bij de grens slim te ontwijken kregen we als bonus een toeristische rondrit langs Beek, Zeddam en 's-Heerenberg. Zo zie je nog eens wat van eigen bodem.

 De eerste stop was Raststätte Hünxe West. Daar bleek dat half Duitsland besloten had juist dié parkeerplaats uit te kiezen. Gelukkig vonden we nog een plekje. Tijdens de wandeling naar het restaurant viel op dat een behoorlijk aantal medereizigers een rollator bij zich had. We concludeerden al snel dat dit geen racefietsweekend zou worden.

Na een sanitaire stop, een frisse neus en voor sommigen een broodnodige nicotinepauze maakten we kennis met Cisca en Bep. Twee bijzonder gezellige dames van maar liefst 87 jaar jong. Vanaf de eerste minuut hadden zij meer energie dan menig vijftiger. We hopen stiekem dat we op die leeftijd ook nog zo vrolijk op busreis gaan.

 Op de parkeerplaats viel mijn oog op een bijzonder verkeersbord: "Frauenparkplatz – bitte 4 Plätze freihalten." Daaronder hing een geel bord met de tekst: "Vorsicht! Rattengift ausgelegt!"

De reis ging verder via Oberhausen, Dortmund, Unna en vervolgens steeds dieper het Sauerland in. Hoe dichter we bij Winterberg kwamen, hoe mooier het landschap werd. Groene heuvels, uitgestrekte bossen en prachtige vergezichten wisselden elkaar af.

Wat daarbij direct opviel was de Duitse discipline. Een bord met 70? Iedereen rijdt 70. Een bord met 30? Iedereen rijdt keurig 30. Geen haast, geen bumperkleven, gewoon netjes achter elkaar aan. En wat ook opviel: de Duitsers leggen uit waarom er een snelheidsbeperking geldt. Staat er bijvoorbeeld "Lärmschutz", dan weet je dat je zachter moet rijden om geluidsoverlast te beperken. Dat is toch net iets duidelijker dan een bord neerzetten en succes ermee.

Door enkele files arriveerden we iets later dan gepland bij Hotel Der Brabander. We werden warm ontvangen door een groot deel van het personeel én de eigenaren Danny en Annemieke. Met een feestelijk welkomstdrankje voelde het meteen alsof de vakantie echt begonnen was.

Na het inchecken kregen we een opvallende kamersleutel: geen sleutel, geen pasje, maar een soort klokje. Op naar kamer 374.

Daar wachtte de volgende verrassing. We hadden geen hotelkamer gekregen, maar bijna een complete vakantiewoning. Twee slaapkamers, zes bedden, een enorme badkamer en een keuken waar je met gemak een buurtbarbecue zou kunnen organiseren.

Alleen... één koffer ontbrak.

Gelukkig schoot de receptie direct in actie en na enig speurwerk dook de vermiste bagage alsnog op. Eind goed, al goed.

Tijdens mijn zoektocht kwam ik Fuat tegen. Die stond niet rustig van een kop koffie te genieten, maar lag half onder de bus een koelwaterlekkage te verhelpen. Zo'n chauffeur brengt je dus niet alleen veilig naar je bestemming, maar blijkt ook nog monteur van dienst.

Het diner maakte veel goed. Keuze uit verschillende soepen, vlees, vis of vegetarisch en als afsluiting een heerlijk dessert. Wie daarna nóg trek had, kon ook nog langs de ijsbar. Afvallen bewaren we wel voor na de vakantie.

's Avonds stond er een pubquiz op het programma, maar de temperatuur in de bar deed meer denken aan een sauna dan aan een quizavond. Daarom kozen wij voor een terrasstoel, een kop koffie, later een lekker biertje en een ontspannen avond in de buitenlucht.

Om half twaalf zochten we onze ruime kamer weer op. Binnen enkele minuten lagen we allebei diep te slapen. De eerste vakantiedag was een feit: veel kilometers gemaakt, veel gelachen, een koffer kwijtgeraakt én weer teruggevonden, en vooral het gevoel gekregen dat dit weleens een heel gezellige week kon worden.

Bis morgen!

🚍 De bus staat alweer klaar. Voor dag 2 hoef je gelukkig niet op tijd bij de bus te zijn... gewoon even verder scrollen. 😄

Dag 2 – Winkelen, varen en een zoektocht naar Bep

Na een heerlijke nachtrust in uitstekende bedden werden we uitgerust wakker. De kamer bleef ondanks de zomerse temperaturen verrassend koel, dus de arko kreeg van ons alvast een dikke voldoende.

Na een frisse start schoven we aan bij het ontbijtbuffet. Daar ontbrak werkelijk niets aan. Diverse soorten brood, zoet en hartig beleg, gekookte en gebakken eieren, vers fruit, yoghurt, koffie, thee... kortom, een ontbijt waar je met gemak de ochtend op vooruit kunt. En dat was maar goed ook, want er stond weer een druk programma op de planning.

Onze chauffeur Fuat had ons vriendelijk, maar wel heel nadrukkelijk, verzocht om 09.45 uur bij de bus te staan. De rollators moesten immers eerst zorgvuldig worden ingeladen voordat we richting het centrum van Winterberg konden vertrekken. Dat bleek inmiddels een geoliede logistieke operatie.

Na een ritje van slechts enkele minuten stapten we uit in het centrum. Winterberg maakte direct een verzorgde indruk: brede winkelstraten, schoon, veel bloemen en gelukkig voldoende bankjes in de schaduw. Dat laatste was geen overbodige luxe, want de zon deed flink haar best.

Al wandelend kwamen we langs allerlei leuke winkeltjes. Voor mij vonden we een mooi T-shirt en Tiny scoorde een leuk jurkje. Daarna ontdekten we een filiaal van KiK. Dat is voor Tiny zo ongeveer hetzelfde als een speelgoedwinkel voor een kind. De verwachtingen waren hooggespannen, maar eerlijk is eerlijk: deze vestiging viel een beetje tegen.

Gelukkig liet Tiny zich daardoor niet uit het veld slaan. In een wat verscholen winkelgalerij wist ze alsnog haar slag te slaan. Missie geslaagd.

Tschüss!

🍺 Het volgende biertje staat al koud. Lees het in dag 3.

Dag 3 Sauerland – chocolade, historie en gezelligheid

Na het gebruikelijke ontbijt stapte het gezelschap weer in de bus voor een uitstapje naar Lippstadt. Vandaag stond een bezoek aan Peters SchokoWelt en het centrum van deze gezellige Duitse stad op het programma.

De reis ernaartoe duurde ruim een uur en voerde ons door mooie dorpen en kleine stadjes. Onderweg genoten we van prachtige dalen, groene landschappen en fraaie vergezichten. Ook de rit zelf was al een klein beetje vakantie.

Peters SchokoWelt – een paradijs voor zoetekauwen

Bij aankomst in Peters SchokoWelt kwamen we terecht in een wereld waar alles draait om chocolade. Deze vijf verdiepingen tellende belevingswereld neemt bezoekers mee in de wereld van pralines, chocolade en de kunst van het banketbakken. Er is een chocolademuseum, een showbakkerij en natuurlijk een gezellige koffiebar waar je na al dat kijken, de puzzel invullen en natuurlijk het proeven even heerlijk kunt bijkomen.

Dag 4 – Van Lego naar lagerbier

Mijn verkoudheid begint inmiddels een eigen vakantie te vieren. De airconditioning in de bus en mijn neus zijn duidelijk geen goede vrienden. Waar de rest heerlijk verkoeling ervaart, verandert mijn hoofd langzaam in een overdrukventiel. Gelukkig is er altijd nog een voorraad zakdoekjes.

Na het ontbijt stond een bezoek aan het Legomuseum op het programma. Tiny en ik besloten deze keer verstandig te zijn en sloegen dit uitstapje over. Buiten was het al warm genoeg en het museum zag er van buiten niet bepaald uitnodigend uit. Achteraf bleek dat een uitstekende beslissing. De medereizigers vertelden later dat er nauwelijks gelegenheid was om even te zitten of iets te drinken. Soms is niets doen dus gewoon de beste keuze.

Wij wandelden op ons gemak naar het centrum van Winterberg, een kleine 800 meter verderop. Onderweg kwamen we een tabakswinkel tegen. Dat bleek een onverwacht hoogtepunt van de ochtend, want er werd direct een bescheiden voorraad shag ingeslagen. Je moet tenslotte wel een beetje op de vakantiebegroting letten, zeker als je echtgenote een fanatieke sponsor is van de tabaksindustrie.

Daarna volgde het inmiddels vertrouwde rondje langs de kledingwinkels. Tiny keek haar ogen uit en wist opnieuw een paar leuke aanwinsten voor haar garderobe te vinden. Ik had mijn bijdrage aan de plaatselijke economie wel geleverd en zocht mijn inmiddels vaste plekje op het terras van Rot & Kehlchen op. Een heerlijke cappuccino, een beetje mensen kijken en ondertussen werken aan het reisverslag. Zo slecht heb ik het eigenlijk niet.

Na een tweede kop koffie slenterden we rustig terug naar Hotel Der Brabander, waar een lekkere lunch op het terras op ons wachtte.

In de middag stond een bezoek aan de Warsteiner Brouwerij in Warstein op het programma. Na een rit van ongeveer anderhalf uur kwamen we eindelijk aan... bij de verkeerde ingang. Gelukkig bleef onze chauffeur er rustig onder en kregen we nog een extra rondrit cadeau. Alleen de temperatuur in de bus werkte niet helemaal mee; die liep inmiddels aardig op.

Bij de juiste poort werden we hartelijk ontvangen en kregen we meteen twee consumptiebonnen. Dat beloofde veel goeds. Eerst volgde een indrukwekkende film waarbij de complete tribune langzaam 360 graden ronddraaide. Zo kregen we letterlijk een kijkje in de geschiedenis van de Warsteiner brouwerij en de familie Cramer.

Daarna stapten we in een treintje dat ons dwars door de brouwerij reed. En misschien nog wel belangrijker: het treintje had airconditioning! Dat alleen al maakte de rit tot een succes. Onderweg zagen we hoe miljoenen flesjes bier razendsnel hun weg vonden door de enorme fabriek. Het is indrukwekkend hoeveel techniek en logistiek er schuilgaat achter een simpel glas bier.

Na bijna een uur kwamen we weer terug in het bezoekerscentrum. Gelukkig waren onze consumptiebonnen nog steeds geldig, zodat we het eindproduct ook nog even aan een grondige kwaliteitscontrole konden onderwerpen. Wetenschappelijk verantwoord natuurlijk.

In de expositieruimte stonden allerlei historische brouwerijspullen opgesteld. Oude brouwketels, bijzondere bierglazen, honderden flessen en zelfs een prachtige Tempo Matador-bestelwagen en een Formule 1-racewagen. Een verrassende combinatie, maar het paste wonderwel bij elkaar.

De terugreis verliep iets minder comfortabel. Inmiddels had de airconditioning in de bus besloten dat ook zij vakantie had. Het werd warm... heel warm... eigenlijk zo warm dat zelfs de Duitsers begonnen te glimmen. Tegen de tijd dat we weer bij het hotel arriveerden, verlangde iedereen nog maar naar één ding: een ijskoud drankje.

Na een snelle opfrisbeurt op de kamer schoven we weer aan voor het diner, dat zoals iedere avond uitstekend verzorgd was. Het begint bijna saai te worden hoe goed het eten hier is.

De avond sloten we af op het terras, waar zanger en gitarist Roel voor de muziek zorgde. Wat kan die man spelen! Zowel solo als begeleidend klonk het fantastisch en ook verzoeknummers waren geen enkel probleem.

Als afsluiter zette hij 'Het dondert en het bliksemt' van Guus Meeuwis in. Binnen de kortste keren stond een groot deel van het terras in polonaise. Dat je daarvoor helemaal naar Sauerland moet reizen...

Met een brede glimlach en opnieuw een geslaagde vakantiedag achter de rug zochten we uiteindelijk onze kamer weer op. Op naar dag vijf... en hopelijk met iets minder verkoudheid en iets meer airconditioning.

Bis bald!

❄️ De temperatuur stijgt, de spanning ook: krijgt Fuat de airco weer aan de praat? Op naar dag 5.

Dag 5 – Achter de schermen en op bezoek bij de Oranjes

Na opnieuw een heerlijke nachtrust begonnen we de dag met een uitgebreid ontbijt. Over de kwaliteit daarvan heb ik de afgelopen dagen al genoeg geschreven, dus ik zal niet opnieuw alle broodjes, eitjes en het beleg opnoemen. Geloof me maar: het was gewoon weer uitstekend.

Deze ochtend konden we kiezen uit een vrije ochtend of een kijkje achter de schermen van Hotel Der Brabander. Nieuwsgierig als we zijn, kozen wij natuurlijk voor de rondleiding.

We begonnen in de Ski-Hütte, die voor het WK voetbal was omgetoverd tot het Holland House. Alles ademde Oranje. Er was werkelijk geen vierkante centimeter te vinden die niet in de nationale kleur was gehuld. Zelfs als je geen voetballiefhebber bent, werd je vanzelf een beetje oranje.

Vervolgens kregen we een kijkje in de personeelsverblijven, de enorme keuken en allerlei ruimtes waar de gasten normaal gesproken niet komen. Het is indrukwekkend om te zien hoeveel mensen en hoeveel organisatie er nodig zijn om iedere dag honderden gasten tevreden te houden.

Ook achter de receptie mochten we even rondkijken. Op de verschillende kantoren werd hard gewerkt... op één kantoor na. De directeur bleek een snipperdag te hebben genomen. Groot gelijk eigenlijk. Zelfs een directeur moet af en toe bijkomen van al die vakantiegangers.

Na afloop dronken we nog een kop koffie en schoven daarna gezellig aan bij Cisca en Bep op het terras. Inmiddels voelen we ons bijna een vast clubje. De gesprekken worden steeds gezelliger en de sterke verhalen ook.

Al voor de lunch viel op dat onze chauffeur Fuat met bus en al verdwenen was. Dat was enigszins zorgelijk. We hadden inmiddels namelijk geleerd dat je bij een vertrektijd eigenlijk tien minuten eerder aanwezig moet zijn. Maar hoe doe je dat als de bus zelf spoorloos is?

Na een klein halfuur besloten enkele reisgenoten toch maar eens bij de receptie te informeren. Daar werd doodleuk verteld dat Fuat op zoek was naar een garage om de airconditioning van de bus te laten repareren.

Dat klonk eigenlijk als uitstekend nieuws.

Half twee... nog geen bus.

Sommige medereizigers begonnen onrustig op hun horloge te kijken. Wij besloten dat wachten met een koel drankje op een schaduwrijk terras een veel aangenamere bezigheid was. Tiny, Cisca, Bep en ik hielden ons dan ook voorbeeldig aan deze zware vakantietaak.

Even na tweeën kwam Fuat uiteindelijk zelf het terras oplopen met de mededeling dat de bus gereed stond. Iedereen stapte opgelucht in. En... wonder boven wonder... de airconditioning werkte weer! Dat leverde spontaan meer blije gezichten op dan een gratis biertje.

Via een prachtige toeristische route door het glooiende Sauerland reden we naar Schloss Arolsen, het barokke paleis waar koningin-moeder Emma werd geboren.

Bij aankomst parkeerde Fuat de bus keurig... vond hij zelf. Een uiterst fanatieke Duitse parkeerwachter dacht daar heel anders over en kwam met grote armgebaren uitleggen dat de bus beslist aan de andere kant moest staan. Regels zijn regels, zeker in Duitsland.

Nog voordat we naar binnen gingen, waarschuwde Fuat ons dat fotograferen in het paleis streng verboden was. Tenzij je eerst voor € 7,50 een speciale fototoestemming kocht. Eerst een entreebewijs betalen en daarna nóg een kaartje om foto's te mogen maken... ze weten hier wel hoe je een kasteel financieel gezond houdt.

Fuat gaf nog wel een knipoog mee: "Met een telefoon in je hand lopen mag natuurlijk altijd..."

Binnen kregen we een uitgebreide rondleiding door het prachtige paleis, het geboortehuis van koningin Emma. Ook aan de gasten met een rollator was gedacht; met een lift konden zij zonder problemen de eerste verdieping bezoeken.

Nadat we boven waren aangekomen, moest iedereen enorme vilten sloffen aantrekken om de eeuwenoude vloer te beschermen. Dat bleek nog een hele onderneming. De ene na de andere medereiziger probeerde een passend paar te vinden. Het leek even alsof we met z'n allen aan het oefenen waren voor een reuzenuitvoering van Assepoester.

Toen ik eindelijk een paar gevonden had, merkte ik op dat ik met die glibberige sloffen best een Elfstedentocht over de parketvloer zou kunnen rijden. Onze gids kon daar iets minder om lachen. Sterker nog, haar glimlach was vermoedelijk al vóór de rondleiding thuisgebleven.

Misschien kwam dat doordat er minder deelnemers waren dan verwacht. Naar verluidt ontvangt de gids een vergoeding per bezoeker. Dan is een halflege groep natuurlijk minder feestelijk dan een volle bus.

Na de bovenverdieping verdween onze gids opvallend snel uit beeld. Ze wees nog vluchtig richting het museum met oude wapens en harnassen. Heel even kreeg ik het idee dat we ons daar verder maar zelf moesten vermaken. Misschien hoopte ze dat we elkaar tussen de kanonnen en musketten bezig zouden houden.

Daar leerden we overigens ook hoe vorsten vroeger aan geld kwamen zonder zelf echt te werken. Ineens werd een hoop duidelijk over de rijkdom van sommige koningshuizen...

Aan het einde van de middag reden we terug naar Winterberg, waar opnieuw een heerlijk diner op ons wachtte. Een koud biertje voor mij, een sapje voor Tiny en weer een uitstekende maaltijd. We beginnen ons inmiddels ernstig af te vragen of we thuis ooit nog genoegen nemen met een simpele boterham.

Ook vanavond lieten we de pubquiz aan ons voorbijgaan. Het terras, een paar drankjes en het gezelschap van Cisca en Bep bleken opnieuw veel gezelliger. Bovendien maakten we kennis met twee echtparen uit Velp en Eindhoven, beide mannen gepensioneerd bij de NS. Dat leverde natuurlijk een avond vol sterke spoorverhalen op. Gelukkig reed iedereen deze keer keurig op tijd.

En zo vloog ook dag vijf weer voorbij. De vakantie begint inmiddels gevaarlijk veel op genieten te lijken.

Schönen Abend noch!

🧳 De koffers zijn gepakt en de bus staat klaar. Nu alleen de airco nog... op naar dag 6. 🥵🚌

Dag 6 – De terugreis, de airco en een extra rollator

Aan alles komt een einde, dus ook aan onze heerlijke week in Sauerland. De laatste vakantiedag begon zoals alle voorgaande dagen: met het inmiddels veelgeprezen ontbijt. Maar voordat we ons op de broodjes en eitjes konden storten, moest eerst de grootste uitdaging van de ochtend worden aangegaan: de koffers inpakken.

Wonder boven wonder paste alles er weer in. Dat blijft toch een klein vakantiewonder. We hadden het systeem inmiddels aardig onder de knie. De grote koffer was voor alles wat we niet of nauwelijks hadden gebruikt, de kleine voor de gedragen kleding en alle overige meegebrachte "onmisbare spullen" verdwenen ook maar in de grote koffer. Label eraan en volgens afspraak op de gang zetten. De medewerkers van Hotel Der Brabander zorgden ervoor dat de koffers netjes bij de bus terechtkwamen, waar Fuat er ongetwijfeld weer een ingenieuze puzzel van maakte om alles in het bagageruim te krijgen.

Na het ontbijt sloten we aan in de rij bij de receptie om de rekening te betalen van alle drankjes die we tijdens de week hadden genuttigd. Tot onze verrassing viel het bedrag reuze mee. Niet dat we ineens tot de zuinigste vakantiegangers van Nederland waren uitgeroepen, maar we hadden op minstens het dubbele gerekend. Blijkbaar valt ons dorstgevoel toch nog enigszins binnen de perken.

En dat allemaal nog vóór negen uur, want bij Bak Reizen is een tijdstip geen richtlijn, maar een afspraak. Negen uur betekent dan ook écht negen uur.

Nog voordat we wegredden, vertelde Fuat terloops dat we onderweg zouden overstappen op een andere bus. De reden liet zich raden: de airconditioning had besloten vervroegd met pensioen te gaan. Waar de wissel zou plaatsvinden? "Ergens halverwege," antwoordde hij. Dat klonk geruststellend vaag. Gelukkig beloofde hij wel extra pauzes, zodat we onderweg af en toe weer een normale lichaamstemperatuur konden bereiken.

Voor de laatste keer genoten we van het prachtige Sauerland. De route voerde ons richting het historische stadje Soest, waar we een paar uur vrij kregen om rond te wandelen.

Nou ja... wandelen...

Met temperaturen ruim boven de dertig graden werd het eerder een zoektocht naar schaduw, airconditioning en iets kouds om te drinken.

Tiny en ik vonden al snel een prima verkoelpunt in de C&A. Dat bleek onverwacht een van de koelste plekken van de hele stad. Daarna streken we neer op een schaduwrijk terras voor een heerlijke kop koffie. Mensen kijken blijft tenslotte gratis entertainment.

Wat ons wel opviel: we zagen geen enkele medereiziger.

Pas toen we terugliepen richting de bus kwamen we de eersten weer tegen. Later hoorden we dat sommige reisgenoten zich tijdelijk hadden verschanst in het plaatselijke ziekenhuis. Niet vanwege medische problemen, maar omdat daar de airconditioning én de koffie uitstekend schenen te zijn. Je moet improviseren als het warm is.

Iedereen meldde zich uiteindelijk keurig op tijd bij de bus. Al constateerde Fuat met een ernstig gezicht dat er inmiddels meer rollators aan boord stonden dan op de heenreis. Niemand wist hoe dat precies was gebeurd. Misschien groeien die spontaan bij langdurige hitte.

De volgende stop was uiteindelijk bij Schaarsbergen. Daar wachtte onze vervangende bus ons al op. Het eerste wat we controleerden was natuurlijk niet de stoelen of de beenruimte, maar de airconditioning. En jawel... die deed het! Een zucht van verlichting ging door de bus. Sommigen beweerden zelfs dat de temperatuur ineens met tien graden was gedaald. Of dat echt zo was weten we niet, maar het voelde in ieder geval alsof we weer helemaal tot leven kwamen.

Fuat vertelde dat we rustig aan zouden doen, omdat hij nog geen bericht had ontvangen dat het afsluitende diner eerder kon beginnen. Dus reden we ontspannen verder via de A12, de A2 en uiteindelijk de A9.

Omdat ook de taxi's die ons later naar huis zouden brengen nog niet beschikbaar waren, laste Fuat nog een extra pauze in bij verzorgingsplaats Twaalfmaat bij Heemskerk.

Om de wachttijd wat aangenamer te maken organiseerde hij spontaan een kleine loterij waarbij enkele flesjes wijn werden verloot. Daarna volgden nog wat moppen. Toen het even stil werd, begon het bij mij als amateurhistoricus toch weer te kriebelen. Nog geen honderd meter verderop ligt tenslotte een onderdeel van de Stelling van Amsterdam. Ik stond al bijna op om er een mini-lezing over te geven, maar ik heb me gelukkig nog net kunnen beheersen. De rest van de bus zal me daar waarschijnlijk nog steeds dankbaar voor zijn.

Rond kwart voor zeven kwam eindelijk het verlossende woord en zette Fuat, vermoedelijk in de elfde of twaalfde versnelling, koers naar Bob's Partycentrum in Uitgeest. Daar bleek de andere reisgroep net bezig te zijn met het instappen in hun taxi's, zodat wij vrijwel direct naar binnen konden.

Na een drankje genoten we van het afsluitende diner dat we op de heenreis al hadden uitgekozen. Er werd nog volop nagepraat over alle belevenissen van de afgelopen week. Daarna namen we uitgebreid afscheid van Cisca en Bep, met wie we heel wat gezellige uurtjes hadden doorgebracht, en natuurlijk ook van onze andere tafelgenoten. Het voelde een beetje alsof je na een week kamp weer naar huis gaat.

Vervolgens haalden we onze koffers uit de bus en zochten de juiste taxi op. Via Krommenie reden we terug naar Wormerveer, waar onze eigen chauffeur ons netjes voor de deur afzette.

Na een lange, warme dag, de thermometer tikte onderweg zelfs de 36 graden aan, waren we blij dat de lift in De Halm het, ondanks de hitte, nog gewoon deed. Ook die heeft het bij warm weer weleens zwaar.

En zo kwam er een einde aan een bijzonder gezellige vakantie.

Onze complimenten aan Bak Reizen uit Alkmaar voor de uitstekende organisatie, een geweldige chauffeur en een week vol mooie herinneringen.

En één ding weten we nu zeker:

Bak Reizen bakt inderdaad zijn reizigers... maar gelukkig alleen in figuurlijke zin. Bij 36 graden doet de zon de rest wel. 😉

Auf Wiedersehen, Sauerland!